روش جدید ژن درمانی برای توقف درد



یک تیم بین المللی از محققان در حال ارائه یک درمان ژنی جدید برای جلوگیری از درد عصبی هستند.

به گزارش ایسنا و به نقل از نوروساینس نیوز، یک تیم بین المللی از محققان به رهبری دانشکده پزشکی دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو (UCSD) دریافته اند که ژن درمانی که به طور موثر سیگنال های عصبی را مهار می کند می تواند درد نوروپاتیک را در موش های مبتلا به زوال عقل، نخاع یا آسیب عصبی کاهش دهد. اثر.

یافته های این مطالعه یک درمان جدید بالقوه برای بیماری هایی ارائه می دهد که ممکن است بیش از نیمی از بیماران مبتلا به آسیب نخاعی را تحت تاثیر قرار دهد. نوروپاتی به آسیب یا اختلال در عملکرد اعصاب در سایر قسمت های بدن اشاره دارد که اغلب با بیهوشی مزمن یا ضعف، گزگز، ضعف عضلانی و درد همراه است.

هیچ درمان موثر واحدی برای نوروپاتی وجود ندارد. برای مثال، درمان‌های دارویی اغلب نیاز به دارورسانی پیچیده و مداوم دارند و با عوارض جانبی نامطلوب همراه هستند. مواد افیونی می توانند موثر باشند اما می توانند خطر سوء مصرف مواد را افزایش دهند.

از آنجایی که پزشکان و محققان می‌توانند محل دقیق آسیب نخاعی و منبع درد نوروپاتیک را مشخص کنند، تلاش‌های زیادی برای ایجاد درمان‌هایی انجام شده است که به طور انتخابی این سلول‌های عصبی آسیب‌دیده را در نخاع هدف قرار دهند.

ثابت شده است که ژن درمانی در سال های اخیر یک امکان جالب است. محققان در جدیدترین پروژه خود، نسخه ایمن از “ویروس مرتبط با آدنو” (AAV) را به موش های مبتلا به آسیب عصب سیاتیک و نورالژی تزریق کردند. این ویروس حامل یک جفت ژن است که “گاما آمینوبوتیریک اسید” (GABA) را رمزگذاری می کند. گاما آمینوبوتیریک اسید یک انتقال دهنده عصبی است که تکانه های بین سلول های عصبی را متوقف می کند. نبض در این مورد نشان دهنده درد است.

انتقال و بیان مبدل های شناخته شده به عنوان GAD65 و VGAT به ناحیه آسیب دیده عصب سیاتیک موش صحرایی محدود شد، و در نتیجه هیچ عوارض جانبی قابل تشخیصی مانند ضعف حرکتی یا از دست دادن حالت طبیعی مشاهده نشد. تولید گاما آمینوبوتیریک اسید توسط تراریخته ها منجر به سرکوب قابل اندازه گیری نورون های سیگنال دهنده درد در موش ها شد که حداقل 2.5 ماه پس از درمان ادامه داشت.

مارتین مارسالا، استاد بیهوشی در دانشکده پزشکی سن دیگو دانشگاه کالیفرنیا، می گوید: «یکی از پیش نیازهای درمان درد بالینی پذیرفته شده، داشتن حداقل یا بدون عوارض جانبی است. اثر درمانی طولانی مدت نیز قابل توجه است. این یافته ها مسیری رو به جلو برای دستیابی به هر دو هدف را نشان می دهد.

این مطالعه در مجله Molecular Therapy منتشر شد.

انتهای پیام/



Source link

منتشر شده در
دسته‌بندی شده در Uncategorized

دیدگاهی بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.